Opieka na Bazyliszkiem

ReEko Organizacja Odzysku S.A. z radością oznajmia, iż jest pełnoprawnym opiekunem Bazyliszka Płatkogłowego. W grudniu udało nam się zaadoptować to urocze zwierzątko - mieszkańca warszawskiego ZOO. Nasza jaszczurka należy do rodziny Basiliscus czyli bazyliszków - zwierzątek o których krążą na świecie niesamowite legendy. Na szczęście z pełną odpowiedzialnością oznajmiamy, iż nasz podopieczny nie jest ani trochę podobny do czarciego stwora, którego boją się dzieci. Poniżej zamieszczamy krótką charakterystykę gatunkową naszego zwierzątka oraz kilka legendarnych informacji odnośnie zabijającego wzrokiem stwora.

Bazyliszek Płatkogłowy - Charakterystyka gatunku

Bazyliszek płatkogłowy (Basiliscus plumifrons) - to gatunek jaszczurki z rodziny hełmogwanowatych Zamieszkuje wilgotne lasy Ameryki Środkowej (od wschodniego Hondurasu po zachodnią Panamę). Lubuje się w terenach podmokłych, dlatego najczęściej jest spotykany wśród drzew przy brzegach strumieni i dużych rzek. Prowadzi nadrzewny i dzienny tryb życia. Noc spędza najczęściej odpoczywając wśród zwisających nad wodą gałęzi. Bazyliszek żywi się głównie drobnymi zwierzątkami oraz owadami, ale może też polować na ptaki, spożywa również owoce. Ten przedstawiciel legwanów jest smukły, ma długie nogi i palce. Ogon i tułów są silnie, bocznie spłaszczone. Głowa i ciało jest zielona, zwykle z 1 lub 2 jasnymi pasami po bokach ciała. Długość bazyliszków wynosi od 50 do 90 cm w zależności od płci. U samców w tyle głowy wyrasta duży fałd skórny, który sprawia, że wygląda ona jak okryta chełmem. Na grzbiecie i na ogonie sterczy dwudzielny grzebień. U niektórych bazyliszków jest on bardzo wysoki i wsparty kostnymi wzmocnieniami.

Bazyliszek jest nazywany jaszczurką Jezusa Chrystusa. Określenie to zawdzięcza umiejętności biegu na dwóch nogach poprzez powierzchnię rzeki. Jego długie, szczupłe ciało, długi ogon, tylne kończyny ułatwiają szybkość poruszania się. Główną cechą umożliwiającym ten sposób lokomocji jest budowa stopy. Długie palce stopy bazyliszka posiadają płatowate wypustki, które mogą się składać lub rozwijać w zależności od potrzeb. Kiedy zwierzę biegnie po wodzie skórne płaty są szeroko rozpięte, co zwiększa im powierzchnię. Bardzo szybko poruszające się nogi tylko na moment dotykają palcami lustra wody i bazyliszek porusza się do przodu z szybkością nawet 200 m./min. Umiejętność biegania po powierzchni wody daje tym zwierzętom możliwość szybkiej ucieczki przed drapieżnikami na lądzie, a także pozwala umknąć wrogom, które mogłyby je schwytać pod wodą.

Bazyliszek - Legendarny stwór

Bazyliszek to legendarne zwierzę, które potrafi zabić wzrokiem każde stworzenie na które spojrzy. Mieszka w lochach, starych piwnicach oraz w szparach skał. Jest wielkości kury i porusza się na dwóch nogach. Ma indyczą głowę, ogon jak u węża zakręcony do góry, skrzydła jak u nietoperza - żółte od wewnątrz oraz żabie oczy. Bazyliszka wylęgają czarownice, które biorą siedmioletnią kurę i siedmioletniego koguta koloru żółtego albo czarnego. Następnie łączą je dzięki mocy czarta, a kiedy kura zniesie jaja o podwójnym żółtku, dają jej do wysiadywania. Gdy wylęgną się: kokoszka i kogutek, starannie je hodują do lat siedmiu, nie dopuszczając do wcześniejszego płodzenia. Po 7 latach łączą ptaki ze sobą, gdy kura zniesie znowu jaja o podwójnym żółtku czarownica wsadza je w gnój koński. Z tego jaja wylęga się Bazyliszek, który zabiwszy wzrokiem siostrę wylęgniętą razem z nim, ucieka w podziemne nory. Diabelskie zwierze żyje wiecznie. Jedynym sposobem zabicia bazyliszka jest schowanie się za wielkie lustro. Bazyliszek ciekawy, kto idzie spojrzy na własne odbicie i zabije się własnym wzrokiem.

O Bazyliszku krążyło wiele różnych opowieści Jedna z nich głosi iż za Zygmunta Augusta na pogorzelisku, gdzie 13 lat wcześniej spaliła się kamienica powstała głęboka jama w której mieszkało to stworzenie. Nikt nie wiedział o jego istnieniu. Niestety pewnego razu do tej piwnicy nieostrożnie weszła mała dziewczynka z małym chłopczykiem. Zrozpaczeni rodzice zaczęli wszędzie szukać zaginionych dzieci. Gdy stracili już nadzieję przypomnieli sobie o starej jaskini. Do piwnicy jako pierwsza na zwiady weszła, więc jedna z kobiet. Zobaczyła nieżywe dzieci, krzyknęła, sama padła i umarła. Wtedy zbiegł się cały tłum, wśród którego znalazł się wiekowy architekt. Orzekł on, iż z pewnością Bazyliszek stoi za tymi tajemniczymi zgonami. Wyjaśnił także, iż jedyną możliwością, aby zabić to diabelskie zwierzę jest wysłanie do groty odważnego człowieka ubranego w same zwierciadła. Bazyliszek padnie bowiem od własnego spojrzenia w lustro. Ochotnikiem został Szlęzaka Jana Taurer, który siedział w więzieniu i był skazany na wyrok śmierci. Mając możliwość ułaskawienia, postanowił wyruszyć na przeciw Bazyliszkowi. Przed tą śmiertelną wyprawą wpierw starannie go ubrano. Został od góry do dołu obłożony w zwierciadła. Nie zapomniano nawet o jego oczach. Tak przygotowany wszedł do jamy i zaczął szukać stwora. Długo szukał, wypalił jedną świecę wskazującą drogę, drugą, gdy w końcu znalazł zdechłą bestię - porażoną własnym wzrokiem odbitym w lustrach Szlęzaka.